
The Tone Gardens (CD Creative Sources, CS067, 2006)
tracks:
| 01.
first garden |
17:56 |
listen
1 2 |
| 02.
second garden |
13:40 |
listen |
| 03.
third garden |
20:58 |
listen |
personnel:
| Sei
Miguel |
pocket
trumpet |
| |
[muted
on 1, 2 and intro 3] |
| Fala
Mariam |
alto
trombone |
| |
[muted
on 1 and 2] |
| Rafael
Toral |
computer
sinewaves [1] |
| |
portable
amplifier feedback [2] |
| |
modulated
white noise system [3] |
| César
Burago |
small
percussion |
| |
mainly
seeds [1] |
| |
fiber
[2] |
| |
tamborim
+ metals [3] |
| |
dead
radios [1, 2] |
Produced by Sei Miguel and Rafael Toral
reviews:
tratado monumental
“The Tone Gardens” é a materialização
de um longo período de preparação e feitura, natural
progressão do que Sei Miguel foi realizando. São três
peças (os “Gardens” 1, 2 e 3) que encerram em si
três distintos ecossistemas, pertencentes a um percurso “aparentemente
técnico, na verdade poético”. Trabalhando depuradamente
a definição tímbrica, a exploração
cuidada do espaço acústico, a dinâmica orquestral
(de um quarteto), encontramo-nos perante aquilo que Miguel chama “acontecimento
sonoro em bio-mecânica”. É edificada uma existência
sonora tanto individual quanto colectiva, que, não permanecendo
estática, leva a cabo uma narrativa, ao mesmo tempo que desenha,
constrói e habita os seus alicerces.
Miguel, no “pocket trumpet”, faz-se acompanhar de Fala Mariam,
em trombone alto; de Rafael Toral, em ondas sinusoidais tratadas, feedback
de amplificador portátil e ruído branco modulado; e de
César Burago, em temporizadores de vária estirpe, de percussões
à base de sementes, a um tamborim, a “dead radios”
(rádios sintonizados numa nuvem de estática). Expostos
ficam um [e]laboradíssimo trabalho de fraseado de cada músico,
uma noção temporal e rítmica que transcende o compassamento
passando a existir no domínio da acção arquitectónica
e discursiva, com controlo absoluto de volumes. O desempenho de todos,
quer enquanto instrumentistas pela total distinção de
qualquer acontecimento musical prévio, quer pela hiper-condensação
de ideias, quer pelo entendimento do sistema de Sei Miguel, é
para lá de brilhante. Estamos perante um trabalho imaculadamente
registado que, de tão transgressor e novo, existe na sua própria
esfera de área infinita em forma, género e conceito. Um
tratado monumental, complexo (mas também intuitivamente simples),
de como o jazz, a música no geral, as ideias na órbita
e o cósmico no eterno e infindável, nos continuam a oferecer
concretizações de liberdade que nos parecem inimagináveis.
Que a história chegará a Sei Miguel, não há
dúvidas. Que nós lhe cheguemos no seu tempo, em número
condizente do feito, é uma questão cuja resolução
é de total urgência.
Pedro Gomes, Público (10/10)
These two recordings [N: The Tone Gardens and Rafael Toral's
Space] share at least one thing in common aside from the presence
of Rafael Toral. Both musicians, Miguel and Toral, are attempting to
extend the improvising tradition from its current state (taomud, if
you will) and, perhaps paradoxically, both are using explicitly jazz-derived
approaches to do so. Whether this experiment will ultimately prove quixotic
only time will tell but both discs offer some amount of tantalization,
enough to merit a serious listen or three.
Sei Miguel’s quartet date (Miguel, pocket trumpet; Fala Mariam,
alto trombone; Toral, sine waves, feedback and white noise system; Cesar
Burago, percussion (seeds, fibres, dead radios)) also presents three
lengthy pieces that at least abut the concerns investigated in “Space”
(although no specific manifesto is offered) but where Toral was closer
to Miles with the odd allusion to Dixon, Miguel seems to be the reverse.
The soft wash of static with cricket-like percussion that begins the
“First Garden” is inviting enough but when the muted brass
enters, they manage to sound just as natural, bantering easily and imaginatively,
their related sonorities forming a sweet braid. While the muted trumpet
is one key element that calls Dixon to mind, so is the spaciousness
of the compositions—I use the term as Sei Miguel is credited with
composing and arranging here. The brass tandem in one sonic area, the
electronics in another and the gentle percussion occupying a third--there’s
a marvelous volume of air between, a breathing area, as opposed to a
somewhat hermetic character in Toral’s disc. Miguel’s playing
refers directly to jazz gestures, not only of Dixon but notably of Cherry
as well, with plaintive notes choked off, rising at their tail ends.
Happily, and I admit, a little surprisingly on my part, I pick up no
sense of the anachronistic here. Though each garden isn’t vastly
different from the other, the pieces gain strength from first to last,
largely through the increased richness of Miguel’s and Mariam’s
playing. Subsequent listens also cause one to more deeply appreciate
the contributions from Burago (who acts up quite boisterously in the
second piece) and Toral, who maintains a more steady calm, watering
the ground from the side, though his “solo” in that middle
garden is also very enjoyable. The final track is the longest and, initially,
least smoothly flowing, a bubbly welter of white noise swatches, hard
pops and trombone smears; a great soundscape. When Miguel enters, unmuted,
there’s more of that beautiful Cherry ebullience but mellower,
with more of a honey tone. The piece surges wonderfully, not in rhythm
or volume but in expansiveness, simply billowing outward, expanding
to fill greater and greater amounts of space.
“The Tone Gardens” is a refreshing, thought-provoking performance,
beautifully conceived.
Brian Olewnick, Bagatellen
"The tone gardens" is a three-movement suite that materializes a peculiar
kind of iconography, where rhythm and space are arranged irregularly
but follow an inflexible logic. The link between unbrokenness and fragmentation
is subtle, but the interest of the whole composition lies right there:
Miguel's pocket trumpet courts Fala Mariam's inquisitive alto trombone
- both instruments played muted and full-tone depending on the section
- like in an intelligent chat between two neograduates during the final
party at the university, each one trying to explain the reasons of their
choices for the next future. This reciprocal succession of affirmations
and questions evolves over a basically static surrounding environment
- Cesar Burago's "dead radios" are a primary reason - that becomes progressively
unquiet, thanks to Burago's excellent work on bio-percussion and, above
all, to the involving textures generated by Rafael Toral, who uses different
sources in each movement - computer sinewaves, portable amplifier feedback,
modulated white noise system - to weave non-subliminal backgrounds and
ear-catching bursts full of fascinating contradictions and misquotes,
organically ephemeral but whose nutritional value for the ears is quite
high. Miguel's scoring expertise shines brightly throughout the CD;
he radically alters the coordinates of expectation by developing an
architecture of clear figurations and roughly delineated shapes. This
composition represents a landmark in his career and it must be scrutinized
at least half a dozen times before getting an idea of the extent of
its cleverness.
Massimo Ricci, Touching
Extremes
"Para Chet e Cage” runs the dedication to Sei Miguel’s
1996 album Showtime, a clear indication as to what to expect
from this elusive trumpeter/composer, arguably Portuguese New Music’s
best kept secret. The fractured lyricism of his pocket trumpet playing
certainly owes much to Chet Baker (and to Miles Davis, Don Cherry and
Bill Dixon), but the meticulous methods with which Miguel organizes
his material, positioning sound in space and silence, reveal his music
to be an extension of the tradition of experimental music which Michael
Nyman defined as “a field delineated by certain compositional
rules”.
Indeed, if much recent New Music has chosen to associate itself with
architecture – its aesthetic, imagery and vocabulary – the
fact that Miguel has entitled his three extended compositions “Gardens”
is significant. The dictionary definition of garden as “a fertile,
well-cultivated region” applies equally well to Miguel’s
music, and the beautiful, rare flowers he plants in it, be they Fala
Mariam’s delicate alto trombone, Rafael Toral’s glistening
sinewaves and modulated white noise, or César Burago’s
delightfully unconventional percussion instruments, which include seed
pod rattles and “dead radios”. Miguel’s raking over
the boundary lines between foreground and background, macro and micro-form,
the abstract and the figurative – is this a study in complex polyrhythm
or the evocation of birds and insects? – is as deceptively simple
and unfathomably complex as a shaft of sunlight breaking through the
leaves.
Dan Warburton, The Wire
Sei Miguel (pocket trumpet) dirige aqui um quarteto com Fala Mariam
(trombone), Rafael Toral (electrónica) e César Burago
(percussão), o melhor e mais interessante de todos os grupos
que lhe ouvi em disco. The Tone Gardens (Creative Sources 067)
reune três peças, denominadas First, Second
e Third Garden, gravadas respectivamente, em Lisboa (18’00,
ao vivo em estúdio), Funchal (13’44, Offshore Festival
2004) e Guimarães (21’00, Guimarães Jazz, 2004).
O que primeiro chama a atenção é o facto de The
Tone Gardens apresentar um som mais cuidado que o de outros discos
de Sei Miguel, eventualmente mercê de um aturado trabalho de captação
sonora e de pós-produção.
Conceptualmente organizada sob a forma de três “jardins
sonoros” de distintos desenho e configuração paisagística,
a música beneficia do facto de ser executada por músicos
que há muito acompanham Sei Miguel, e que, portanto, lhe conhecem
as ideias e a prática. Que o músico reivindica como não
sendo do mundo da improvisação, antes do arranjo e da
construção orquestral. Seja como for, pré-composto
ou improvisado, o que se ouve em The Tone Gardens não
escapa ao figurino habitual do som de Sei Miguel, suave em termos de
volume, frases melódicas fragmentadas assentes em estruturas
pré-definidas e montadas de acordo com um prévio projecto
de arquitectura. É deste modo sóbrio e quase espartano
que se constroem as três suites. Pelo meio abrem-se espaços
para deixar crescer a tensão que se instala em torno das vozes
solitárias e melancólicas do trompete e do trombone. Neste
desenho, os shakers e outros artefactos de César Burago e a electrónica
não invasiva de Rafael Toral servem para fornecer o adequado
granum salis e acentuar tanto a disciplina e a organização
a que tudo parece estar subordinado, como para gerar um interessante
efeito de suspense – a eminência de que algo está
para acontecer, cujo segredo permanece encerrado no perímetro
de cada um dos três jardins.
Eduardo Chagas, Jazz e Arredores
Sei Miguel mówi o sobie, ze jest tylko prostym jazzmanem, dodajac
od razu, ze nie zawsze jest to latwe. Mam nadzieje, ze nie podda sie
i nadal bedzie gral swój jazz, i wydawal plyty tak dobre, jak
"Ra Clock" czy "The Tone Gardens".
Muzyka Miguela na pewno jest jazzem, ale jazz to specyficzny. Nie ten
idiomatyczny, zamkniety na wplywy, lecz smialo flirtujacy z innymi nurtami
wspólczesnej muzyki. Na omawianej plycie trabka i puzon dialoguja
z elektronika, a rozmowom towarzysza arytmiczne struktury kreslone nietypowymi
instrumentami perkusyjnymi. Trzy utwory, zarejestrowane na przestrzeni
kilku miesiecy na zywo w studio (1) oraz podczas koncertów (2
i 3), maja prosta i dosc podobna budowe. Oto kieszonkowa trabka Miguela
lub puzon Mariam zaczyna snuc swoja opowiesc, w tle delikatnie szemrza
partie elektroniczne, a tuz obok stale obecny jest wyrazny, lecz zarazem
dziwnie amorficzny rytm.
Po chwili instrumenty dete prowadza swe partie równolegle, improwizowac
zaczyna tez Toral obslugujacy specyficzne instrumentarium (komputer
jako zródlo fal sinusoidalnych, sprzezenie ze wzmacniacza, system
modulujacy bialy szum), i tylko Burago ciagle robi swoje, tworzac rytmem
niewzruszona opoke, na której pozostali muzycy wznosza gmach
improwizacji. Improwizacji, prowadzonej zarówno równolegle,
jak i indywidualnie, ale nigdy nie przekraczajacej progu chaosy i halasu.
Nie jest to improwizacja swobodna, lecz raczej strukturalna, trzymana
w ryzach przez ramy wyznaczone przez lidera. Muzyka grana przez kwartet
to nie, jak czesto bywa, fuzja jazzu i muzyki elektronicznej, lecz stuprocentowy
jazz, tyle, ze grany na instrumentach akustycznych i elektronicznych.
"The Tone Gardens", i to wlasciwie mogloby starczyc za cala
recenzje, jest to bardzo dobra plyta i szczerze namawima do jej poznania.
Tadeusz Kosiek, Diapazon
(Follow link for correct Polish charachters and accents)
Sei Miguel è uno dei nome più interessanti della scena
avant portoghese. Nato a Parigi nel ’61 e vissuto in Brasile e
Francia prima di stablirsi definitivamente a Lisbona negli anni ’80,
il trombettista è impegnato da sempre su più fronti-arrangiatore,
produttore, direttore, compositore di musica per teatro e balletto –
e non pubblica spesso dischi solisti ma quando lo fa se ne esce sempre
con materiali poco meno che memorabilia. Per “The Tone Gardens”
ha chiamato con sé collaboratori abituali come Rafael Toral (sinewaves,
amplificarore, computer), Fala Mariam (trombone) e César Burago
(percussioni) e ha realizzato tre lunghe trace d’improvvisazione
pacata e svagata, tutta giocata sui dialoghi dei fiati che confabulano,
s’aggrotano, si distendono, si mutano e transfigurano nei filtri
elettronici, si sfiorano elegiaci e tornano sui propri passi come due
innamorati; a far da cornice I rumorismi elettronici di Toral e le percussioni
discrete ed eccentriche di Burago, che evocano scenari a base di suoni
lunari, diradati, quasi surreali. Disco che riesce nell’impossibile
di essere originale (questa quiete irreale, questa pacata frenesia,
quell’epifania per microwaves e sarabanda circense che è
Third Garden), “The Tone Gardens” sarà una scoperta
anche per I più avvezzi all’improvvisata degli ultimi anni,
che dell’irrequietezza ha fatto una cifra stilistica.
Stefano I. Bianchi, Blow Up
Le trompettiste portugais Sei Miguel nous donne à entendre une
nouvelle facette de son travail. Musicien atypique, né en 1961
à Paris, il s’est installé au Portugal dans les
années 80 pour construire son propre univers sonore. En cultivant
les rencontres qui mêlent de façon subtile acoustique et
électronique, le compositeur cherche, sur chacun de ses projets,
à surprendre pour mieux captiver l’audience. The Tone Gardens
ne déroge pas à la règle. Suite en trois mouvements,
baptizée sobrement First Garden, Second Garden et Third Garden,
il illustre parfaitement cette recherche sur les timbres et les climats
qui lui sont chers. Rien de surfait, pas de free aléatoire et
déjanté ni de balises trop habilement posées pour
donner des repères à l’auditeur. En prenant le temps
de construire ses pièces, Sei pose les bases d’une formidable
mise en ambiance. L’échange qu’il donne à
entendre sur la première pièce avec la tromboniste Fala
Mariam laisse sans voix. La musique se joue ici des artifices, elle
se construit tout en volutes. On retiendra, sur cet opus, le retour,
aux côtés de Sei sur CD, du musicien d’électronique
Rafael Toral qui s’impose progressivement comme l’un des
interprètes à suivre de la scène alternative européenne.
Un disque à découvrir.
SéM, JazzoSphère
Sei Miguel é um cidadão da vanguarda do jazz. Artífice
de singular competência com o trompete, mestre na extravagante
investigação dos limites do espectro tonal, Sei Miguel
tornou-se uma das mais expressivas entidades da moderna música
lusa. O culto do risco e das ciências fragmentárias do
som, a proporção entre a omissão e o discurso mínimo,
a álgebra binária e a sugestão plural do trompete,
são alguns dos conceitos emblemáticos dos itinerários
errantes do trompetista português. O novel opus, The Tone Gardens,
espia os mesmíssimos silogismos, aqui inscritos em três
peças conceptuais, amostras férteis de incertos jardins
de tensões movediças. A dedicação a esses
sons de contingência, como se fossem o senso guia da expressão
tonal do disco, é matéria não estranha a Sei Miguel
e seus pares. O silêncio não é inimigo, antes é
acatado como fragmento importante dos exercícios de improviso
grupal. Ao trompete de bolso de Miguel, substância liderante de
cada episódio, fazem contraponto o trombone alto - filamento
indispensável ao ânimo coloquial do disco - de Fala Mariam,
as partículas percussoras de César Burago e a electrónica
avulsa de Rafael Toral, interposições úteis ao
embalo incerto das composições. Estes músicos são
comparsas de longa data de Sei Miguel, conhecem-lhe os truques e praxes
e isso é perceptível nas três suites de The Tone
Gardens, pela harmonia e intimidade na arrumação dos sons,
pela convergências nas construções e pela coerência.
Como em qualquer produto de Sei Miguel, a música de The Tone
Gardens não é gorda nem se enche de cores desnecessárias.
O recheio é de uma sobriedade superlativa, quase espartano, mesmo
que se perceba, nas orações despojadas de cada jardim,
um cuidado acrescido na produção, por comparação
com outros títulos de Sei Miguel. A delicadeza das peças,
agora com arestas limadas, não lhes perturba a precisão
e o sentido estético, a confluência de energias e a estruturação
complexa. Ainda assim, The Tone Gardens não é jazz clássico
e, por isso, pode não ser tão eficaz a convencer tímpanos
menos preparados para o vanguardismo. De qualquer jeito, Sei Miguel
é nome maiúsculo da música lusa e The Tone Gardens
um documento supremo do novo jazz, desta e doutras eras. Na sua época,
o mítico Miles Davis, cuja magna silhueta é plano referencial
de Sei Miguel (e de qualquer trompetista que se preze), disse que o
músico genuíno não teme o erro porque ele não
existe. The Tone Gardens, corroborando esse ensinamento do mestre, não
teme os riscos da incursão em órbitas futuristas e da
integração de elementos instrumentais incomuns. E do erro,
nem vestígio...
António Pinto, O Primeiro de Janeiro