records


NEWS
RECORDS
PRESS
SEI MIGUEL




The Tone Gardens
(CD Creative Sources, CS067, 2006)


tracks:

01. first garden
17:56
 listen 1 2
02. second garden
13:40
 listen
03. third garden
20:58
 listen




personnel:

Sei Miguel pocket trumpet
  [muted on 1, 2 and intro 3]
Fala Mariam alto trombone
  [muted on 1 and 2]
Rafael Toral computer sinewaves [1]
  portable amplifier feedback [2]
  modulated white noise system [3]
César Burago small percussion
  mainly seeds [1]
  fiber [2]
  tamborim + metals [3]
  dead radios [1, 2]


Produced by Sei Miguel and Rafael Toral




reviews:

tratado monumental
“The Tone Gardens” é a materialização de um longo período de preparação e feitura, natural progressão do que Sei Miguel foi realizando. São três peças (os “Gardens” 1, 2 e 3) que encerram em si três distintos ecossistemas, pertencentes a um percurso “aparentemente técnico, na verdade poético”. Trabalhando depuradamente a definição tímbrica, a exploração cuidada do espaço acústico, a dinâmica orquestral (de um quarteto), encontramo-nos perante aquilo que Miguel chama “acontecimento sonoro em bio-mecânica”. É edificada uma existência sonora tanto individual quanto colectiva, que, não permanecendo estática, leva a cabo uma narrativa, ao mesmo tempo que desenha, constrói e habita os seus alicerces.
Miguel, no “pocket trumpet”, faz-se acompanhar de Fala Mariam, em trombone alto; de Rafael Toral, em ondas sinusoidais tratadas, feedback de amplificador portátil e ruído branco modulado; e de César Burago, em temporizadores de vária estirpe, de percussões à base de sementes, a um tamborim, a “dead radios” (rádios sintonizados numa nuvem de estática). Expostos ficam um [e]laboradíssimo trabalho de fraseado de cada músico, uma noção temporal e rítmica que transcende o compassamento passando a existir no domínio da acção arquitectónica e discursiva, com controlo absoluto de volumes. O desempenho de todos, quer enquanto instrumentistas pela total distinção de qualquer acontecimento musical prévio, quer pela hiper-condensação de ideias, quer pelo entendimento do sistema de Sei Miguel, é para lá de brilhante. Estamos perante um trabalho imaculadamente registado que, de tão transgressor e novo, existe na sua própria esfera de área infinita em forma, género e conceito. Um tratado monumental, complexo (mas também intuitivamente simples), de como o jazz, a música no geral, as ideias na órbita e o cósmico no eterno e infindável, nos continuam a oferecer concretizações de liberdade que nos parecem inimagináveis.
Que a história chegará a Sei Miguel, não há dúvidas. Que nós lhe cheguemos no seu tempo, em número condizente do feito, é uma questão cuja resolução é de total urgência.
Pedro Gomes, Público (10/10)



These two recordings [N: The Tone Gardens and Rafael Toral's Space] share at least one thing in common aside from the presence of Rafael Toral. Both musicians, Miguel and Toral, are attempting to extend the improvising tradition from its current state (taomud, if you will) and, perhaps paradoxically, both are using explicitly jazz-derived approaches to do so. Whether this experiment will ultimately prove quixotic only time will tell but both discs offer some amount of tantalization, enough to merit a serious listen or three.

Sei Miguel’s quartet date (Miguel, pocket trumpet; Fala Mariam, alto trombone; Toral, sine waves, feedback and white noise system; Cesar Burago, percussion (seeds, fibres, dead radios)) also presents three lengthy pieces that at least abut the concerns investigated in “Space” (although no specific manifesto is offered) but where Toral was closer to Miles with the odd allusion to Dixon, Miguel seems to be the reverse. The soft wash of static with cricket-like percussion that begins the “First Garden” is inviting enough but when the muted brass enters, they manage to sound just as natural, bantering easily and imaginatively, their related sonorities forming a sweet braid. While the muted trumpet is one key element that calls Dixon to mind, so is the spaciousness of the compositions—I use the term as Sei Miguel is credited with composing and arranging here. The brass tandem in one sonic area, the electronics in another and the gentle percussion occupying a third--there’s a marvelous volume of air between, a breathing area, as opposed to a somewhat hermetic character in Toral’s disc. Miguel’s playing refers directly to jazz gestures, not only of Dixon but notably of Cherry as well, with plaintive notes choked off, rising at their tail ends. Happily, and I admit, a little surprisingly on my part, I pick up no sense of the anachronistic here. Though each garden isn’t vastly different from the other, the pieces gain strength from first to last, largely through the increased richness of Miguel’s and Mariam’s playing. Subsequent listens also cause one to more deeply appreciate the contributions from Burago (who acts up quite boisterously in the second piece) and Toral, who maintains a more steady calm, watering the ground from the side, though his “solo” in that middle garden is also very enjoyable. The final track is the longest and, initially, least smoothly flowing, a bubbly welter of white noise swatches, hard pops and trombone smears; a great soundscape. When Miguel enters, unmuted, there’s more of that beautiful Cherry ebullience but mellower, with more of a honey tone. The piece surges wonderfully, not in rhythm or volume but in expansiveness, simply billowing outward, expanding to fill greater and greater amounts of space.
“The Tone Gardens” is a refreshing, thought-provoking performance, beautifully conceived.
Brian Olewnick, Bagatellen


"The tone gardens" is a three-movement suite that materializes a peculiar kind of iconography, where rhythm and space are arranged irregularly but follow an inflexible logic. The link between unbrokenness and fragmentation is subtle, but the interest of the whole composition lies right there: Miguel's pocket trumpet courts Fala Mariam's inquisitive alto trombone - both instruments played muted and full-tone depending on the section - like in an intelligent chat between two neograduates during the final party at the university, each one trying to explain the reasons of their choices for the next future. This reciprocal succession of affirmations and questions evolves over a basically static surrounding environment - Cesar Burago's "dead radios" are a primary reason - that becomes progressively unquiet, thanks to Burago's excellent work on bio-percussion and, above all, to the involving textures generated by Rafael Toral, who uses different sources in each movement - computer sinewaves, portable amplifier feedback, modulated white noise system - to weave non-subliminal backgrounds and ear-catching bursts full of fascinating contradictions and misquotes, organically ephemeral but whose nutritional value for the ears is quite high. Miguel's scoring expertise shines brightly throughout the CD; he radically alters the coordinates of expectation by developing an architecture of clear figurations and roughly delineated shapes. This composition represents a landmark in his career and it must be scrutinized at least half a dozen times before getting an idea of the extent of its cleverness.
Massimo Ricci, Touching Extremes


"Para Chet e Cage” runs the dedication to Sei Miguel’s 1996 album Showtime, a clear indication as to what to expect from this elusive trumpeter/composer, arguably Portuguese New Music’s best kept secret. The fractured lyricism of his pocket trumpet playing certainly owes much to Chet Baker (and to Miles Davis, Don Cherry and Bill Dixon), but the meticulous methods with which Miguel organizes his material, positioning sound in space and silence, reveal his music to be an extension of the tradition of experimental music which Michael Nyman defined as “a field delineated by certain compositional rules”.
Indeed, if much recent New Music has chosen to associate itself with architecture – its aesthetic, imagery and vocabulary – the fact that Miguel has entitled his three extended compositions “Gardens” is significant. The dictionary definition of garden as “a fertile, well-cultivated region” applies equally well to Miguel’s music, and the beautiful, rare flowers he plants in it, be they Fala Mariam’s delicate alto trombone, Rafael Toral’s glistening sinewaves and modulated white noise, or César Burago’s delightfully unconventional percussion instruments, which include seed pod rattles and “dead radios”. Miguel’s raking over the boundary lines between foreground and background, macro and micro-form, the abstract and the figurative – is this a study in complex polyrhythm or the evocation of birds and insects? – is as deceptively simple and unfathomably complex as a shaft of sunlight breaking through the leaves.
Dan Warburton, The Wire



Sei Miguel (pocket trumpet) dirige aqui um quarteto com Fala Mariam (trombone), Rafael Toral (electrónica) e César Burago (percussão), o melhor e mais interessante de todos os grupos que lhe ouvi em disco. The Tone Gardens (Creative Sources 067) reune três peças, denominadas First, Second e Third Garden, gravadas respectivamente, em Lisboa (18’00, ao vivo em estúdio), Funchal (13’44, Offshore Festival 2004) e Guimarães (21’00, Guimarães Jazz, 2004).
O que primeiro chama a atenção é o facto de The Tone Gardens apresentar um som mais cuidado que o de outros discos de Sei Miguel, eventualmente mercê de um aturado trabalho de captação sonora e de pós-produção.
Conceptualmente organizada sob a forma de três “jardins sonoros” de distintos desenho e configuração paisagística, a música beneficia do facto de ser executada por músicos que há muito acompanham Sei Miguel, e que, portanto, lhe conhecem as ideias e a prática. Que o músico reivindica como não sendo do mundo da improvisação, antes do arranjo e da construção orquestral. Seja como for, pré-composto ou improvisado, o que se ouve em The Tone Gardens não escapa ao figurino habitual do som de Sei Miguel, suave em termos de volume, frases melódicas fragmentadas assentes em estruturas pré-definidas e montadas de acordo com um prévio projecto de arquitectura. É deste modo sóbrio e quase espartano que se constroem as três suites. Pelo meio abrem-se espaços para deixar crescer a tensão que se instala em torno das vozes solitárias e melancólicas do trompete e do trombone. Neste desenho, os shakers e outros artefactos de César Burago e a electrónica não invasiva de Rafael Toral servem para fornecer o adequado granum salis e acentuar tanto a disciplina e a organização a que tudo parece estar subordinado, como para gerar um interessante efeito de suspense – a eminência de que algo está para acontecer, cujo segredo permanece encerrado no perímetro de cada um dos três jardins.
Eduardo Chagas, Jazz e Arredores


Sei Miguel mówi o sobie, ze jest tylko prostym jazzmanem, dodajac od razu, ze nie zawsze jest to latwe. Mam nadzieje, ze nie podda sie i nadal bedzie gral swój jazz, i wydawal plyty tak dobre, jak "Ra Clock" czy "The Tone Gardens".
Muzyka Miguela na pewno jest jazzem, ale jazz to specyficzny. Nie ten idiomatyczny, zamkniety na wplywy, lecz smialo flirtujacy z innymi nurtami wspólczesnej muzyki. Na omawianej plycie trabka i puzon dialoguja z elektronika, a rozmowom towarzysza arytmiczne struktury kreslone nietypowymi instrumentami perkusyjnymi. Trzy utwory, zarejestrowane na przestrzeni kilku miesiecy na zywo w studio (1) oraz podczas koncertów (2 i 3), maja prosta i dosc podobna budowe. Oto kieszonkowa trabka Miguela lub puzon Mariam zaczyna snuc swoja opowiesc, w tle delikatnie szemrza partie elektroniczne, a tuz obok stale obecny jest wyrazny, lecz zarazem dziwnie amorficzny rytm.
Po chwili instrumenty dete prowadza swe partie równolegle, improwizowac zaczyna tez Toral obslugujacy specyficzne instrumentarium (komputer jako zródlo fal sinusoidalnych, sprzezenie ze wzmacniacza, system modulujacy bialy szum), i tylko Burago ciagle robi swoje, tworzac rytmem niewzruszona opoke, na której pozostali muzycy wznosza gmach improwizacji. Improwizacji, prowadzonej zarówno równolegle, jak i indywidualnie, ale nigdy nie przekraczajacej progu chaosy i halasu. Nie jest to improwizacja swobodna, lecz raczej strukturalna, trzymana w ryzach przez ramy wyznaczone przez lidera. Muzyka grana przez kwartet to nie, jak czesto bywa, fuzja jazzu i muzyki elektronicznej, lecz stuprocentowy jazz, tyle, ze grany na instrumentach akustycznych i elektronicznych.
"The Tone Gardens", i to wlasciwie mogloby starczyc za cala recenzje, jest to bardzo dobra plyta i szczerze namawima do jej poznania.
Tadeusz Kosiek, Diapazon (Follow link for correct Polish charachters and accents)


Sei Miguel è uno dei nome più interessanti della scena avant portoghese. Nato a Parigi nel ’61 e vissuto in Brasile e Francia prima di stablirsi definitivamente a Lisbona negli anni ’80, il trombettista è impegnato da sempre su più fronti-arrangiatore, produttore, direttore, compositore di musica per teatro e balletto – e non pubblica spesso dischi solisti ma quando lo fa se ne esce sempre con materiali poco meno che memorabilia. Per “The Tone Gardens” ha chiamato con sé collaboratori abituali come Rafael Toral (sinewaves, amplificarore, computer), Fala Mariam (trombone) e César Burago (percussioni) e ha realizzato tre lunghe trace d’improvvisazione pacata e svagata, tutta giocata sui dialoghi dei fiati che confabulano, s’aggrotano, si distendono, si mutano e transfigurano nei filtri elettronici, si sfiorano elegiaci e tornano sui propri passi come due innamorati; a far da cornice I rumorismi elettronici di Toral e le percussioni discrete ed eccentriche di Burago, che evocano scenari a base di suoni lunari, diradati, quasi surreali. Disco che riesce nell’impossibile di essere originale (questa quiete irreale, questa pacata frenesia, quell’epifania per microwaves e sarabanda circense che è Third Garden), “The Tone Gardens” sarà una scoperta anche per I più avvezzi all’improvvisata degli ultimi anni, che dell’irrequietezza ha fatto una cifra stilistica.
Stefano I. Bianchi, Blow Up


Le trompettiste portugais Sei Miguel nous donne à entendre une nouvelle facette de son travail. Musicien atypique, né en 1961 à Paris, il s’est installé au Portugal dans les années 80 pour construire son propre univers sonore. En cultivant les rencontres qui mêlent de façon subtile acoustique et électronique, le compositeur cherche, sur chacun de ses projets, à surprendre pour mieux captiver l’audience. The Tone Gardens ne déroge pas à la règle. Suite en trois mouvements, baptizée sobrement First Garden, Second Garden et Third Garden, il illustre parfaitement cette recherche sur les timbres et les climats qui lui sont chers. Rien de surfait, pas de free aléatoire et déjanté ni de balises trop habilement posées pour donner des repères à l’auditeur. En prenant le temps de construire ses pièces, Sei pose les bases d’une formidable mise en ambiance. L’échange qu’il donne à entendre sur la première pièce avec la tromboniste Fala Mariam laisse sans voix. La musique se joue ici des artifices, elle se construit tout en volutes. On retiendra, sur cet opus, le retour, aux côtés de Sei sur CD, du musicien d’électronique Rafael Toral qui s’impose progressivement comme l’un des interprètes à suivre de la scène alternative européenne. Un disque à découvrir.
SéM, JazzoSphère


Sei Miguel é um cidadão da vanguarda do jazz. Artífice de singular competência com o trompete, mestre na extravagante investigação dos limites do espectro tonal, Sei Miguel tornou-se uma das mais expressivas entidades da moderna música lusa. O culto do risco e das ciências fragmentárias do som, a proporção entre a omissão e o discurso mínimo, a álgebra binária e a sugestão plural do trompete, são alguns dos conceitos emblemáticos dos itinerários errantes do trompetista português. O novel opus, The Tone Gardens, espia os mesmíssimos silogismos, aqui inscritos em três peças conceptuais, amostras férteis de incertos jardins de tensões movediças. A dedicação a esses sons de contingência, como se fossem o senso guia da expressão tonal do disco, é matéria não estranha a Sei Miguel e seus pares. O silêncio não é inimigo, antes é acatado como fragmento importante dos exercícios de improviso grupal. Ao trompete de bolso de Miguel, substância liderante de cada episódio, fazem contraponto o trombone alto - filamento indispensável ao ânimo coloquial do disco - de Fala Mariam, as partículas percussoras de César Burago e a electrónica avulsa de Rafael Toral, interposições úteis ao embalo incerto das composições. Estes músicos são comparsas de longa data de Sei Miguel, conhecem-lhe os truques e praxes e isso é perceptível nas três suites de The Tone Gardens, pela harmonia e intimidade na arrumação dos sons, pela convergências nas construções e pela coerência.
Como em qualquer produto de Sei Miguel, a música de The Tone Gardens não é gorda nem se enche de cores desnecessárias. O recheio é de uma sobriedade superlativa, quase espartano, mesmo que se perceba, nas orações despojadas de cada jardim, um cuidado acrescido na produção, por comparação com outros títulos de Sei Miguel. A delicadeza das peças, agora com arestas limadas, não lhes perturba a precisão e o sentido estético, a confluência de energias e a estruturação complexa. Ainda assim, The Tone Gardens não é jazz clássico e, por isso, pode não ser tão eficaz a convencer tímpanos menos preparados para o vanguardismo. De qualquer jeito, Sei Miguel é nome maiúsculo da música lusa e The Tone Gardens um documento supremo do novo jazz, desta e doutras eras. Na sua época, o mítico Miles Davis, cuja magna silhueta é plano referencial de Sei Miguel (e de qualquer trompetista que se preze), disse que o músico genuíno não teme o erro porque ele não existe. The Tone Gardens, corroborando esse ensinamento do mestre, não teme os riscos da incursão em órbitas futuristas e da integração de elementos instrumentais incomuns. E do erro, nem vestígio...
António Pinto, O Primeiro de Janeiro







 
NEWS
RECORDS
PRESS
SEI MIGUEL